ਹਿੰਦੂ ਮੰਤਰ

ਜਾਗਦਿਆਂ ਹੀ ਕਈ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ।

ਪੈਰ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਲਈ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਦਿਆਂ।

ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਿਆਂ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਾਫ਼ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਲਈ।

ਰਿਗਵੇਦ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਤਨ ਅਤੇ ਪੂਜਨੀਕ ਰਿਚਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿੱਬ ਸੂਰਜ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਹੈ। ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਵੇਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਪੀ ਜਾਂਦੀ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਮਨ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਸਹੀ ਸਮਝ ਲਈ ਹੈ। ਸਾਹ ਟਿਕਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਰਹਿਣ ਦਿਓ।

ਰਿਗਵੇਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਇਹ ਮੰਤਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਬਿਮਾਰੀ, ਤਬਦੀਲੀ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਜੋਂ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਗੇੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਜਪਦੇ ਹਨ।

ਵੈਸ਼ਣਵ ਭਗਤੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਮਹਾਮੰਤਰ ਤਿੰਨ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਪਰੋਂਦਾ ਹੈ: ਹਰੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ। ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦੁਹਰਾਉਣ ਨਾਲ ਦਿਲ ਨਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ’ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਪਿਆ ਅਤੇ ਕੀਰਤਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਵੇਂ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ’ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਭਗਤ ਕੰਮ, ਪੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਮਹਾਯੋਗੀ ਅਤੇ ਕਲਿਆਣਕਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਰਲ ਨਮਸਕਾਰ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਇਹ ਮੰਤਰ ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾਓ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵੱਲ ਮੋੜਦਾ ਹੈ।

ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਧਰਮ, ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਜੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸਰਲ ਲੈਅ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਸੌਖਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਬਾਲਕ, ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਨੇੜਤਾ ਅਤੇ ਤਸੱਲੀ ਲਈ ਘਰ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਲਈ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਭਗਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਵੱਲੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ’ਤੇ ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਸਾਹਮਣੇ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਤੋਂ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਨਾਲ।

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਮੇਤ ਅਵਤਾਰ ਧਰਮ ਦੀ ਮੁੜ-ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਗਤ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਰ-ਸ਼ੇਰ ਰੂਪ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਡੋਲ ਰਹੀ। ਭਗਤ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਪਰਸ਼ੂਰਾਮ ਯੋਧਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਗਤ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਮਸਕਾਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਦੇਵ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਸ਼ੱਕ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਸੁਸਤੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਛੇ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਇਕਾਗਰਤਾ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਲਈ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ। ਭਗਤ ਸਿਰਜਣਾ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜੀਵਨ, ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਭਗਤ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਲਕਸ਼ਮੀ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੀਵਾਲੀ ’ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਬਰਕਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੈ।

ਦੁਰਗਾ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ’ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਵਰਾਤਰੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਸਰਸਵਤੀ ਵਿੱਦਿਆ, ਸੰਗੀਤ, ਬਾਣੀ ਅਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂ ਸਿਰਜਣਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਕਾਲੀ ਉਗਰ ਕਰੁਣਾ, ਕਾਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਹਉਮੈ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਭਗਤ ਡੂੰਘੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।

ਪਾਰਵਤੀ ਦੇਵੀ ਮਾਂ ਦਾ ਕੋਮਲ, ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਿਲ ਜਿੱਤਿਆ। ਭਗਤ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕਸੁਰਤਾ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਅੰਨਪੂਰਣਾ ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ। ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਆਪ ਸ਼ਿਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਭਿੱਖਿਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਅਕਸਰ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇਵੀ ਮਾਂ ਦਾ ਉਗਰ, ਰੱਖਿਅਕ ਰੂਪ ਹੈ। ਭਗਤ ਔਖੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਵਾਰਣ ਮੰਤਰ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।

ਕੁਬੇਰ ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਗਤੀ ਦਾ ਭਾਵ ਹੈ, ਪੈਸੇ ਦੇ ਲਾਭ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ।

ਤਿਰੂਮਲਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਰੂਪ ਵੈਂਕਟੇਸ਼ਵਰ ਕਰੋੜਾਂ ਲਈ ਦਇਆਵਾਨ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਨਮਸਕਾਰ ਮਾਲਾ ’ਤੇ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਤੁਰਦਿਆਂ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਯੱਪਾ ਧਰਮ, ਸਵੈ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਸਮਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਭਗਤ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਲਈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸਬਰੀਮਾਲਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਦੌਰਾਨ, ਇਹ ਪੁਕਾਰ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਏਕਤਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਚੌਵੀ ਗੁਰੂਆਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਆਦਿ ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਤ ਸੇਧ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਬਟੁਕ ਭੈਰਵ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੱਖਿਅਕ ਰੂਪ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਭੈਰਵ ਦਾ ਕੋਮਲ, ਬਾਲ ਰੂਪ ਹਨ। ਭਗਤ ਡਰ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਧਨਵੰਤਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਮੰਥਨ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਲਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦਿੱਬ ਵੈਦ ਤੇ ਆਯੁਰਵੇਦ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਤ ਸਿਹਤ ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਠੀਕ ਹੁੰਦਿਆਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਨਟਰਾਜ, ਲਾਟਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਜਣਾ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਨਵੀਨੀਕਰਨ ਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਨਾਚ ਹਨ। ਕਲਾਕਾਰ ਅਤੇ ਸਾਧਕ ਸੰਤੁਲਨ ਅਤੇ ਸੁਹੱਪਣ ਲਈ ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਦਕਸ਼ਿਣਾਮੂਰਤੀ ਪਰਮ ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਸ਼ਿਵ ਹਨ, ਜੋ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪ ਰਾਹੀਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਸਾਧਕ ਸਮਝ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਟਿਕਾਓ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿੱਬ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਮੇਲ ਵਜੋਂ ਇਕੱਠੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰੋੜਾਂ ਲੋਕ ਰੋਜ਼ ਮਾਲਾ ’ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਜਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਪੰਢਰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਇੱਟ ’ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਠਲ, ਤੁਕਾਰਾਮ ਅਤੇ ਗਿਆਨੇਸ਼ਵਰ ਵਰਗੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਵਾਰਕਰੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਭਗਤ ਤੁਰਦਿਆਂ, ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜਾਪ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਮਹਾਪਰਲੋ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਮਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ।

ਸਮੁੰਦਰ ਮੰਥਨ ਵੇਲੇ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸੰਤੁਲਨ ਮੁੜ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਜਲ ਤੋਂ ਚੁੱਕਿਆ।

ਭਗਤ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਾਇਮ ਰੱਖੀ।

ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਸਿਖਾਈ।

ਜੰਗੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਆਤਮਿਕ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ।

ਧਰਮ, ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਸਾਕਾਰ ਰੂਪ।

ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।

ਕਈ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨੌਵੇਂ ਅਵਤਾਰ ਵਜੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਲ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਬਰਕਤ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ।

ਹੋਰ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨੌਵੇਂ ਅਵਤਾਰ ਵਜੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਰੁਣਾ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਦੇ ਗੁਰੂ।

ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ’ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਮੁੜ-ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ।

ਸਾਰੀਆਂ ਹਿੰਦੂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜਾਪ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਸਬੂਰੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸ਼ਿਰਡੀ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਅਨੇਕ ਪਿਛੋਕੜਾਂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਰੋਜ਼ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਾਧਵ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ 17ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸੰਤ ਰਾਘਵੇਂਦਰ ਤੀਰਥ ਆਪਣੀ ਵਿਦਵਤਾ, ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਕਰੁਣਾ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਤ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਹਰ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਇੱਕ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਦੇ ਅੰਤ ’ਤੇ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਬ੍ਰਿਹਦਾਰਣਯਕ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਤੋਂ: ਮੈਨੂੰ ਝੂਠ ਤੋਂ ਸੱਚ ਵੱਲ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਚਾਨਣ ਵੱਲ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲੋ। ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੰਢਰਪੁਰ ਦੇ ਰਾਹ ’ਤੇ ਵਾਰਕਰੀਆਂ ਦਾ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਭਰਿਆ ਜੈਕਾਰਾ, ਜੋ ਪੁੰਡਲੀਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਲਈ ਵਿੱਠਲ ਇੱਟ ’ਤੇ ਆ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਰਨ ਵਾਲੇ ਸੰਤ ਗਿਆਨੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਤੁਕਾਰਾਮ ਨੂੰ।

ਵਿੱਠਲ ਦਾ ਸਰਲ ਨਾਮ, ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਆਸ਼ਾੜ੍ਹੀ ਵਾਰੀ ਤੱਕ ਹਰ ਵਾਰਕਰੀ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ’ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਦੁਹਰਾਓ, ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਗਾਓ।

ਸੰਤ ਗਿਆਨੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸੰਤ ਤੁਕਾਰਾਮ ਦੀਆਂ ਪਾਲਖੀਆਂ ਨਾਲ ਪੰਢਰਪੁਰ ਤੱਕ ਪੈਦਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਯਾਤਰੀ ਇਸ ਨੂੰ ਕਦਮ-ਕਦਮ ’ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਰਕਰੀ ਗਿਆਨੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਊਲੀ, ਯਾਨੀ ਮਾਂ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਅੱਕਲਕੋਟ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਸਵਾਮੀ ਸਮਰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦਾ ਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਇਸ ਨੂੰ ਟਿਕਾਓ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਲਈ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਪੂਰੇ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸਮਰਥ ਕੇਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ।

ਇੱਕ ਮਰਾਠੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੱਕ ਅਤੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਬਲ ਭਗਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਡਰ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਾਂ।

ਸ਼੍ਰੀ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਅਤੇ ਦੱਤ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਵਤਾਰ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ ਸ਼੍ਰੀਵੱਲਭ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਮ ਧੁਨ। ਇਹ ਦੱਤ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀਰਵਾਰ ਨੂੰ ਅਤੇ ਦੱਤ ਜਯੰਤੀ ’ਤੇ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵਾਨੰਦ ਸਰਸਵਤੀ (ਟੇਂਬੇ ਸਵਾਮੀ) ਦਾ ਰਚਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਦੱਤ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਇਹ ਸਤੋਤਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਸ਼੍ਰੀ ਦੱਤ ਨੂੰ ਭਗਤ ਨੂੰ ਘੋਰ ਕਸ਼ਟ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੇਗਾਂਵ ਦੇ ਸੰਤ ਗਜਾਨਨ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ’ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਇਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸੀਸ ਵਜੋਂ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵੀਰਵਾਰ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਦਿਨ ’ਤੇ ਗਿਣਦੇ ਹਨ।

ਮਨ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਮਰਥ ਰਾਮਦਾਸ ਦੇ ਸ਼ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦੇ ਅਨੰਤ ਮਾਰਗ ’ਤੇ ਤੁਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਪਰਿਵਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਗਣੇਸ਼ ਉਤਸਵ ਦਾ ਮਹਾਨ ਜੈਕਾਰਾ, ਜੋ ਚਿੰਚਵੜ ਦੇ ਸੰਤ ਮੋਰਿਆ ਗੋਸਾਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਆਰਤੀ, ਸ਼ੋਭਾ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਸੰਕਸ਼ਟੀ ਚਤੁਰਥੀ ’ਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੱਤ ਪਹਾੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤਿਰੁਮਲਾ ਜਾਂਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੱਤ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਲਈ ਪੁਕਾਰ। ਇਹ ਪੌੜੀਆਂ ’ਤੇ, ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਸਤਤ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨਾਮਾਲੂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਜੋ ਤੇਲਗੂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ, ਯਾਨੀ ਵੈਂਕਟੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਿਨ, ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੇਰਟਾਸੀ (ਪੁਰੱਟਾਸੀ) ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਤਿਰੁਮਲਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਸ਼ਲੋਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਰਾਮਾਇਣ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿੱਤਰ ਨੇ ਬਾਲਕ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ।

ਰਾਮ ਕੋਟੀ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਵਾਰ ਲਿਖਣ ਜਾਂ ਜਪਣ ਦਾ ਪ੍ਰਣ ਹੈ, ਜੋ ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਤੇਲੰਗਾਨਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਾਪੀਆਂ ਭਦਰਾਚਲਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਮ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਭਗਵਾਨ ਨਰਸਿੰਹ ਦਾ ਸਰਲ ਨਾਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯਾਦਾਦ੍ਰੀ, ਅਹੋਬਿਲਮ ਅਤੇ ਸਿੰਹਾਚਲਮ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਇਸ ਨੂੰ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਪਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਰਵਣਭਵ, ਯਾਨੀ ਕਾਨਿਆਂ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਭਗਵਾਨ ਮੁਰੂਗਨ ਦਾ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਹੈ। ਇਹ ਸਕੰਦ ਸ਼ਸ਼ਠੀ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮੁਰੂਗਨ ਦੇ ਛੇ ਧਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮੁਰੂਗਨ ਦੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਦਾ ਜੋਸ਼ੀਲਾ ਜੈਕਾਰਾ, ਜੋ ਥਾਈਪੂਸਮ ਅਤੇ ਪੰਗੁਨੀ ਉੱਤਿਰਮ ’ਤੇ ਕਾਵੜੀ ਚੁੱਕਦਿਆਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਟ੍ਰੀਵੇਲ ਮੁਰੂਗਨ ਦਾ ਜੇਤੂ ਭਾਲਾ ਹੈ।

ਦੇਵਰਾਯ ਸਵਾਮੀਗਲ ਦਾ ਰਚਿਆ ਮੁਰੂਗਨ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਸਤੋਤਰ। ਇਸ ਦਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪਦ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਕਸ਼ਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਅਭਿਆਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ ਇਸ ਦਾ ਰੋਜ਼, ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸਕੰਦ ਸ਼ਸ਼ਠੀ ਦੇ ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਮਾਣਿੱਕਵਾਚਕਰ ਦੇ ਤਿਰੁਵਾਚਕਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਤੋਤਰ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਤਮਿਲ ਜਗਤ ਦੇ ਸ਼ੈਵ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਸਤਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।

ਤਿਰੁਨਾਵੁੱਕਰਸਰ (ਅੱਪਰ) ਨੇ ਇਹ ਉਦੋਂ ਗਾਇਆ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਇਆ ਕਿ ਹਰ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ ਸਾਥੀ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਤਰ ਗਿਆ। ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਤਿਰੁਗਿਆਨਸੰਬੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਪਦਿਗਮ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਗਾਇਆ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਨੌਂ ਗ੍ਰਹਿ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਣ ’ਤੇ ਜਾਂ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਿਆਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਆਂਡਾਲ ਦੀ ਤਿਰੁੱਪਾਵੈ ਪੂਰਾ ਮਾਰਗਲੀ ਮਹੀਨਾ ਸਵੇਰੇ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਪਾਸੁਰਮ। ਪਹਿਲਾ ਪਾਸੁਰਮ ਆਯਰਪਾੜੀ ਦੀਆਂ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਦੀ ’ਤੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪ ਨਾਰਾਇਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰਨਗੇ।